గాయంబుతో నిండారు ఓ శుద్ధ

లోకంబు భీతి నొందు ప్రకాశపూర్ణుడా! ఆ యూదులైన వారు నీ మొము మీఁదను! నాఁడుమ్మి వేసినారా? నీ ముఖకాంతికి సమాన కాంతి లేదు కురూపి వైతివా.

నీవోర్చినట్టి బాధ నా క్రూర పాపమే! నాకోస మింత బాధ వహించినావుగా! దైవోగ్ర బాధ కేను పాత్రుండ నైతిని దృష్టించి నన్నుఁ జూఁచి కటాక్ష ముంచుమీ.

నేఁ బాపి నైతి గాని నన్ నీవు చేర్చుము! నీ నిత్యయూటనుండి మేళ్లన్ని పారును! నీ నోరు మాధుర్యంపు సుబోధఁ జెప్పెను నీ పావనాత్మ మోక్ష సుఖంబు లిచ్చును.

నా కోస మింత బాధ వహించి నందుకు! యధార్థమైన స్తుతి నిత్యంబు నీదగున్ నీ నామమందు నేను విశ్వాస ముంతును నా యంత్యకాలమందు నా యొద్దనుండుము.