எத்தருணத்தில் உயிர் எவ்வழி பிரியுமோ

விண்ணையும் துறந்து இம்மண்ணுலகில் என்னையும் எண்ணியே தம் மனதில் தாழ்மையின் ரூபமே தாம் எடுத்து தயாபரனாய்த் தோன்றினார் - தேவ

vinnaiyum thuranthu immannulakil ennaiyum enniyae tham manathil thaazhmaiyin roopamae thaam etuththu thayaaparanaayth thoonrinaar - thaeva

மானிடர் மன இருள் நீக்கிடும் மெய் மா ப்ரபையோ டிலங்கும் மகிபன் மன்னுயிர் மீட்கவே தன்னுயிரைத் தந்தாரே விந்தையிதே - கர்த்தர்

maanitar mana irul neekkitum mey maa prapaiyoo tilangkum makipan mannuyir meetkavae thannuyiraith thanthaarae vinthaiyithae - karththar

சமாதானப் பிரபுவாய் ஜெகத்தில் வந்தே சமாதானம் எனதுள்ளமே பொழிந்தார் நன்றியோடே நானும் பாடிடுவேன் நற்பரன் இயேசுவையே - எந்தன்

chamaathaanap pirapuvaay jekaththil vanthae chamaathaanam enathullamae pozhinthaar nanriyootae naanum paatituvaen narparan iyaechuvaiyae - enthan

பறந்திடும் பறவைக்கும் கூடு உண்டே பதுங்கிட நரிக்கும் ஓர் குழியுமுண்டே இயேசுவுக்கோ தலைசாய்த்திடவோ எங்குமோர் ஸ்தலமுமில்லை - பூவில்

paranthitum paravaikkum kootu untae pathungkita narikkum oor kuzhiyumuntae iyaechuvukkoo thalaichaayththitavoo engkumoor sthalamumillai - poovil

சாந்தமும் தாழ்மையும் நீதியுமே சிறப்புடன் விளங்கிடுதே அவரில் இந்நுகமே எனக்கெந் நாளுமே சொந்த மென்றேற்றிடுவேன்-என்றும்

chaanthamum thaazhmaiyum neethiyumae chirapputan vilangkituthae avaril innukamae enakken naalumae chontha menraerrituvaen-enrum