நெஞ்சமே கெத்சேமனேக்கு

நெஞ்சமே கெத்சேமனேக்கு நீ நடந்து வந்திடாயோ? சஞ்சலத்தால் நெஞ்சுருகித் தயங்குகின்றார் ஆண்டவனார்

nenychamae kethchaemanaekku nee natanthu vanthitaayoo? chanychalaththaal nenychurukith thayangkukinraar aantavanaar

ஆத்துமத்தில் வாதை மிஞ்சிää அங்கலாய்த்து வாடுகின்றார் தேற்றுவார் இங்காருமின்றித் தியங்குகின்றார் ஆண்டவனார்

aaththumaththil vaathai minychiää angkalaayththu vaatukinraar thaerruvaar ingkaaruminrith thiyangkukinraar aantavanaar

தேவ கோபத் தீச்சூளையில் சிந்தை நொந்து வெந்துருகி ஆவலாய்த் தரையில் வீழ்ந்து அழுது ஜெபம் செய்கின்றாரே

thaeva koopath theechchoolaiyil chinthai nonthu venthuruki aavalaayth tharaiyil veezhnthu azhuthu jepam cheykinraarae

அப்பா பிதாவே இப்பாத்ரம் அகலச்செய்யும் சித்தமானால் எப்படியும் நின் சித்தம்போல் எனக்காகட்டும் என்கின்றாரே

appaa pithaavae ippaathram akalachcheyyum chiththamaanaal eppatiyum nin chiththampool enakkaakattum enkinraarae

இரத்த வேர்வையால் தேகம் மெத்த நனைந்திருக்குதே குற்றம் ஒன்றும் செய்திடாத கொற்றவர்க்கிவ் வாதை ஏனோ?

iraththa vaervaiyaal thaekam meththa nanainthirukkuthae kurram onrum cheythitaatha korravarkkiv vaathai aenoo?

வானத்திலிருந்தோர் தூதன் வந்தவரைப் பலப்படுத்தத் தான் சஞ்சலத்தோடு முழந்தாள் நின்று வேண்டுகிறார்.

vaanaththilirunthoor thoothan vanthavaraip palappatuththath thaan chanychalaththootu muzhanthaal ninru vaentukiraar.

தாங்கொணா நித்திரைகொண்டு தன் சீஷர்கள் உறங்கிவிழ ஆங்கவர் தனித்திருந்து அங்கலாய்த்து வாடுகின்றார்

thaangkonaa niththiraikontu than cheesharkal urangkivizha aangkavar thaniththirunthu angkalaayththu vaatukinraar