Vantharey ulagathilae

திருக் கருணை மொழியால் மனத் திருக்கறுக்கும் பொருட்டெழுந்து தீய வினை மிதித் தழிப்பாய் தேவர் பெருமானே பெருக்கமுள உன் வசனம் பேதையருக்கே பலிக்க உருக்கமுடன் இரங்கும் ஐயா உன் பதமே தஞ்சம் என்றும்

thiruk karunai mozhiyaal manath thirukkarukkum poruttezhunthu theeya vinai mithith thazhippaay thaevar perumaanae perukkamula un vachanam paethaiyarukkae palikka urukkamutan irangkum aiyaa un pathamae thanycham enrum

சஞ்சலம் மிஞ்சும் மனதால் சரணம் உனக்கென்று வரும் தமியர் தமக் காறுதலாய்த் தயைசெய் ஆதிசேயா செஞ் சொல் மலிந்த புலவர் செப்பு தமிழ்க் குகந்த உன்றன் சீரடிக்கண் சேர்பவர்க்கே ஆருயீர் உண்டாவதற்கே

chanychalam minychum manathaal charanam unakkenru varum thamiyar thamak kaaruthalaayth thayaichey aathichaeyaa cheny chol malintha pulavar cheppu thamizhk kukantha unran cheeratikkan chaerpavarkkae aaruyeer untaavatharkae

பூவுலகை ஆளும் மன்னர் போதம் உணர் வேதியர் உன் பொற் பதத்தை அர்ச்சிக்கவேநற் பதம் தா தேவே மூவுலகிலும் துதியும் முக்யம் மகத்துவம் கனமும் மா பலமுமே உமக்கே மங்களம் உண்டாவதாக

poovulakai aalum mannar pootham unar vaethiyar un por pathaththai archchikkavaenar patham thaa thaevae moovulakilum thuthiyum mukyam makaththuvam kanamum maa palamumae umakkae mangkalam untaavathaaka